Sla over naar de inhoud

Auteur: Nora de Ruyter

Tussen mijn oren

Ik wist het wel. Serieus, ik wist het.  Zij praatte het uit mijn hoofd. Zij. Maar ze had het fout. Hoe kon ze nou denken dat ik er naast zat. Waarom geloofde ze me niet? Misschien als ik er eerder bij was geweest, misschien was het dan niet te laat geweest. Maar ze dacht dat ik overdreef. Ik hoor het haar nog zeggen: ‘Maak je niet druk, Tom. Er is niets aan de hand. Het…

Lees verder Tussen mijn oren

Zweven

Wilde dat ik kon zweven. Zwevend weg van jou, weg van mij. Ik wilde dat ik kon zweven, tussen de ongeschreven regels door, langs de blikken, de weggedraaide gezichten en die luide zinnen die schreeuwen, bulderen in mijn oren, en de stiltes, de zwijgende woorden, als een briesje, een fluisterende ritseling in het donker. Wilde dat ik kon verdwijnen. Op kon rollen, opgaan in de welvingen, de kreukels, de donkere maar warme kieren, kleine vlakken,…

Lees verder Zweven

Humbert en ik #3: Konijntjes

‘Kan je niet over iets leuks schrijven?’ ‘Zoals?’ ‘Ik weet niet. Konijntjes, of zo?’ ‘Konijntjes?’ ‘Ja.’ ‘Ik houd niet van konijnen. Die vreten je kabels kapot.’ ‘Ja, maar dat vinden mensen leuk.’ ‘Kapotte kabels?’ ‘Konijntjes.’ ‘Maar ik houd niet van konijntjes.’ ‘Misschien kun je dat leren. Ze zijn best schattig, weet je.’ ‘Hmm.’ ‘Veel kinderen houden ze als huisdieren.’ ‘Nog een reden om een hekel te hebben aan konijntjes.’ ‘Ik begrijp niets van jou. Wil…

Lees verder Humbert en ik #3: Konijntjes

In gebreke

Soms kan ik er niet van slapen. Het tikken van de klok is hard, luid, meedogenloos. Definitief. Het is alsof al het lucht uit mijn longen wordt geperst.  Kunnen: in gebreke. Zijn: in gebreke. Willen: in gebreke. 1983: in gebreke. Maar zij doen het wel. Allemaal, stuk voor stuk. Sneller, beter, eerder. Ik wil ook. Ik wil meedoen. Gejaagdheid vliegt door mijn spieren, door mijn botten, mijn aderen, gonst na in mijn brein. Alsof de…

Lees verder In gebreke

Humbert en ik #2: Tough love

‘Is dat je idee?’ ‘Uhm, ja.’ ‘Mijn god.’ ‘Niet goed?’ ‘We weten dat je niet het grootste talent van Nederland bent, maar veel erger moet het niet worden.’ ‘Nou, bedankt. Fijne docent ben jij.’ ‘Ik zeg alleen maar de waarheid.’ ‘Je vindt me dus niet goed?’ ‘Nee.’ ‘Oh.’ ‘Sterker nog, je bent een mislukkeling!’ ‘Ik denk….’ ‘Ik kan niet eens naar je kijken!’ ‘…dat ik maar naar huis ga.’ ‘Janken is voor mietjes!’ ‘Ben al…

Lees verder Humbert en ik #2: Tough love