Sla over naar de inhoud

‘Bloggen heeft me geholpen mijn eetstoornis achter me te laten’

Bloggers die schrijven over hun psychische problematiek zijn van onmisbare waarde bij het doorbreken van stigmatisering van mensen met een psychische aandoening. En omdat zij dit ook nog eens op een creatieve manier doen, wil ik graag voor hen een plekje op mijn website vrijhouden. Vandaag vertelt Marion (38) over haar blog www.mijnkladblog.nl

Sinds wanneer bestaat je blog en waar gaat het over?Profielzwartwit

Mijn blog bestaat sinds Kerst 2013. Ik begon met schrijven over mijn eetstoornis. Ondertussen ben ik hersteld, maar zijn er onder de eetstoornis een heleboel andere problemen naar boven gekomen. Over die (veelal) psychische problemen gaat mijn blog. Ik wil het taboe wat er rust op psychische klachten doorbreken. Ik wil laten zien dat het iedereen kan overkomen. Dat er niets is waar je je voor hoeft te schamen. Dat je mag en vaak zelfs moet kiezen voor jezelf. Dat je het waard bent om voor jezelf te kiezen en dat je het nooit, maar dan ook nooit helemaal alleen hoeft te doen.

Hoe kwam je op het idee en wat zette je uiteindelijk aan om je blog echt te beginnen?

Ik ben begonnen met bloggen, omdat ik voor mezelf zwart op wit wilde hebben dat ik ging herstellen van mijn eetstoornis. Ik was al zo vaak teruggevallen en nu was ik er klaar mee. Ik wilde het op papier hebben. Ik wilde dat de hele wereld het kon lezen. Het was nu of nooit en zowaar; het werd nu. Potverdorie, ik had niet durven dromen dat ik mede dankzij de steun van mijn lezers eindelijk de eetstoornis achter me zou kunnen laten. Na 25 jaar vechten, opstaan, vallen, weer opstaan, toch weer terugvallen en nu…. Nu is het eindelijk gelukt. Mede dankzij het bloggen. Dat is één ding wat ik zeker weet.

Wat is het doel van je blog en waarom?

Ik begon eigenlijk met het luchten van mijn hart. Vervolgens vonden mensen herkenning in mijn verhalen en voelde zich erdoor gesteund en minder alleen. Dit werkte ook vice versa. Ook ik voelde die steun. En zo werd het bloggen niet alleen voor mij een meerwaarde, maar voor ook veel van mijn lezers. Ik weet nog goed dat ik de eerste mail kreeg van een vrouw die mij vertelde dat ze dankzij één van mijn artikelen besloten had hulp te gaan zoeken. Dat ze bij de huisarts was geweest en dat ze binnenkort een intake zou hebben voor verdere hulp. Ik zat echt te huilen achter mijn computer. Dát was wat ik wilde bereiken en ook al zou het maar bij die ene persoon blijven, dat was voldoende. Ondertussen heb ik al vele van dat soort mailtjes gehad. Een aantal mensen durven de stap naar hulp nog niet te maken, maar zij houden wel contact met mij via de mail. Dit is ontzettend bijzonder om mee te maken en ik ben er iedere dag weer dankbaar voor.

Header960

Hoe kom je tot inspiratie voor het schrijven van je blogs?

De inspiratie voor mijn artikelen komen volledig uit mijn eigen leven. Ik heb het hele laatste stuk van mijn eetstoornisherstel beschreven. Ik heb mijn lezers meegenomen toen ik voor het eerst naar mijn psycholoog ging. Ik heb paniekaanvallen beschreven, de vreselijk donkere dagen van mijn depressie, maar ook overwinningen. De dag dat ik na 25 jaar weer keer een zwempak aantrok en het water indook. De dag dat ik voor het eerst in 25 jaar weer een gebakje at. De dag dat ik voor het eerst in het openbaar een broodje durfde te eten. Op dit moment ben ik net begonnen met dagbesteding. Dat is best pittig. Tot een jaar terug werkte ik 40 uur per week als bijstandsconsulent, HBO werk- en denkniveau, en nu zit ik op woensdagochtend kleurplaten in te kleuren. Hoe ik daarmee omga is ook zo’n onderwerp wat ik boeiend vind om te beschrijven. Het is ook heel bijzonder denk ik om dit over een jaar weer terug te lezen. Kijken waar ik dan sta en hoe het dan met me gaat.

Vind je het soms ook wel eens moeilijk en zo ja, hoe los je het dan op?

Nee, niet echt. Ik heb eerder dat ik teveel schrijf dan te weining. Ik heb geen moeite om over mijn gevoelens of emoties te schrijven. Soms waarschuwen mijn lezers mij wel eens. Denk toch om je privacy, zeggen ze dan. Wat ik wel lastig vond in het begin was dat mijn ouders en familie en vrienden mee gingen lezen. Vooral voor mijn ouders vond ik het wel eens moeilijk. Die zijn er ook op die manier achtergekomen dat ik een behoorlijke periode suïcidaal ben geweest. Uiteindelijk heeft dit echter tot veel meer begrip geleidt en denk ik heel vaak: Dit had ik veel eerder moeten doen. Praten lukt me nog steeds niet goed, maar schrijven is voor mij echt de ideale oplossing.

Wat zou je willen zeggen tegen mensen die overwegen een blog te starten over hun psychische problematiek, maar nog twijfelen?

Schrijven werkt absoluut therapeutisch, dus ik zou zeggen: Liever vandaag dan morgen beginnen met bloggen. Als eerste moet je natuurlijk de keuze maken of je anoniem gaat bloggen of niet. Ik ben anoniem begonnen, maar heb dat nog geen maand volgehouden. Ik vond geen enkele bevrediging in het anoniem schrijven. Neem je de beslissing en public te gaan, bedenk dat goed wat je wel en niet openbaar wilt maken. Zelf vind ik dat alles bespreekbaar moet zijn, mits je er anderen niet mee kwetst. Zijn er derden bij betrokken, dan zul je altijd rekening moeten houden met die ander. Gaat het echter puur en alleen om jou, dan zou ik willen zeggen: Gooi die schaamte overboord. Waarom mag een gebroken been wel zichtbaar zijn, maar een kwetsuur in je hoofd niet? De beste graadmeter om te bepalen wat je wel en niet wilt schrijven is je gevoel. Heb je een artikel geschreven en voel je het enthousiasme van binnen? Knal het online. Heb je een artikel geschreven en voel je een soort onderbuikgevoel, twijfel, angst? Niet doen. Je gevoel is alleszeggend en daar kun je altijd op vertrouwen.

Gepubliceerd ininspirerende (gast) bloggersPsychologie & creativiteitTegen stigma

11 Reacties

  1. Heel erg herkenbaar stuk! En wow, wat is Marion ook een onvoorstelbaar krachtig en mooi mens!

  2. Mooi interview en weer mooie openhartige antwoorden Marion! Ik lees je blog graag!

  3. Super mooi stuk en Marion is gewoon een top wijf!

  4. Alles is al uitgesproken. Ik ga je niet weer een veer in de reet steken Marion. Mijn veren beginnen op te raken. Daarom een andere insteek:

    Besef dat wat jij doet, open schrijven over wat je hebt, en hier mensen mee motiveert, aanzet tot; dat is alles waard. ALLES.

    Denk ik…

    Ik hoop dat je hier enorm mee door kan gaan. We hebben MEER mensen nodig zoals jij. Mensen die zelf ook worstelen, maar daar de guts voor hebben om dat te delen met de wereld. Echt, petje af.

    Ik ga morgen nieuwe veren voor je kopen.

    OI!
    Percy

    p.s. Nora, super cool dat je Marion de ruimte geeft om haar verhaal te doen. Dank voor het delen :)

  5. […] Ik zag dat een aantal van jullie het interview al gelezen hebben en sommigen hebben zelfs een reactie achtergelaten. Dank je wel daarvoor! Voor degene die nieuwsgierig zijn, je kan het artikel hier lezen. […]

  6. Ik volg Marion al geruime tijd en heb in haar een soulmaatje gevonden dat ik ook al in levenden lijve mocht ontmoeten. Het schrijven over je psychische problemen vraagt véél moed en kracht maar is idd noodzakelijk om gaandeweg de stigma’s te doorbreken en anderen mensen met gelijkaardige problemen te steunen in hun moeilijke zoektocht. Zelf heb ik bloggen ook als een enorme steun ervaren in mijn herstelproces na een zware burnout. Zonder mijn blog denk ik soms dat ik niet zou staan waar ik nu sta.

  7. Marion heeft met haar blog ook bereikt dat mensen die niet ziek zijn, een eetstoornis beter begrijpen. Ik heb zoveel respect gekregen voor Marion vanwege de manier waarop zij met haar herstel omgaat.

  8. Ik volg Marion al een tijdje, maar leer haar hier toch weer een beetje op een andere manier kennen. Heel wijze, oprechte antwoorden lieverd!
    Nora, voor jou ook een dikke pluim om de juiste vragen te stellen zodat de juiste antwoorden naar buiten konden komen. Prachtig werk, dames!!

  9. Mooi interview met Marion! Ik volg haar al een tijdje en vind het altijd heel moedig dat ze dit zo opschrijft. Ze schrijft niet alleen over moeilijke kanten van het proces, maar uit haar verhalen is ook heel veel inspiratie en geluk te halen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *