Sla over naar de inhoud

Kort verhaal: Eeuwig slapen

Langzaam loopt ze door het bos. Ze luistert naar de takjes die onder haar voeten in stukjes breken, het fluisteren van de wind, en de ritselende bladeren die zachtjes antwoorden. Ze stopt bij een grote eik, en laat haar vinger over de ruwe barst gaan. Even rust ze haar voorhoofd tegen het solide hout, als ze de tranen voelt branden. Ze is zo gelukkig. En zo moe.
Wat moet ik doen? denkt ze bij zichzelf.
‘Wat is er aan de hand?’ zegt een liefdevolle stem. Ze kijkt op. Is het is de boom die spreekt? Ja, het is de boom. Ze drukt haar wang tegen de bast van het immense stuk natuur, en is dankbaar voor zijn interesse. ‘Wat moet ik doen?’ vraagt ze.
De boom zwijgt.

shutterstock_213500983
‘Ik ben gelukkig,’ gaat ze verder. ‘Ik heb niets meer te wensen, en wens ook niets. Al mij dromen zijn uitgekomen, en ik voel me vervuld. Ik geloof niet dat er iemand op aarde is gelukkiger dan ik.’
‘Dat is mooi,’ antwoordt de boom traag, zoals een boom dat zou doen.
Ze glimlacht en laat haar vingers opnieuw over zijn stam gaan.
‘Ik wil dood,’ zegt ze dan, op fluistertoon en met gebogen hoofd, zich schamend voor haar eigen woorden.
‘Waarom?’
‘Ik ben oud. Moe.’
‘Oud? Maar mijn liefste, je bent nog zo jong.’
‘Niet zo jong meer,’ antwoordt ze hoofdschuddend.
‘Maar veel te jong om te sterven.’
‘Ik heb een gelukkig leven gehad,’ fluistert ze. ‘Ik ben dankbaar voor alles, zelfs de ellende, omdat die mij schoonheid liet zien. Al mijn dromen zijn uitgekomen. Maar ik ben moe. Zo moe.’
‘Praat met ons,’ fluisteren nu de bladeren.
‘Dat kan niet. Over sommige dingen kun je niet praten.’
‘Wel met ons. Wij luisteren altijd.’ Een wind steekt op en de bladeren zingen een hymne voor haar. Vermoeid laat ze zich door haar knieën zakken, en ze laat haar tranen lopen.
‘Het is goed, mijn liefste,’ fluistert de boom. ‘Kom tot rust onder mijn takken, die je zullen beschermen, onder mijn bladeren, die je zoveel hymnen zullen toezingen als je nodig hebt.’
Dankbaar drukt ze haar betraande wang tegen de bast en luistert en wacht. Ze wacht dag en nacht, dagen, weken achter elkaar. Ze luistert naar de mooie fluistertonen, zonder de stam een moment los te laten. Ze negeert dorst en honger, en als de boom haar af en toe vraagt hoe ze zich voelt, zegt ze dat het nu goed is.
‘Ik ben geduldig,’ antwoordt ze. ‘Ik wacht tot ik vrij ben, tot ik eeuwig mag slapen.’
Een jaargetijde passeert, en dan een tweede. Vosjes besnuffelen haar, vogels leggen eieren in haar schoot, en eekhoorns verstoppen nootjes onder haar voeten. Maar ze beweegt niet, ze staat niet op. Als de winter aanbreekt ziet de boom in hoe oprecht haar wens is, en hij besluit dat ze aan zijn voeten tot in de eeuwigheid mag rusten. Hij neemt haar in zijn armen, en laat zijn bladeren vallen, waar ze beschermd en getroost haar eeuwige vrijheid vindt.

Gepubliceerd inKorte verhalenPsychologie & creativiteit

3 Reacties

  1. christine christine

    Zo’n mooi verhaal……zo zou ik het ook willen….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *