Sla over naar de inhoud

Realiteitswaanzin

Brullende banden, racende fietsers, asfalt, beton, woonhokken, parkeervlakken, hokjes, hokjes, hokjes! Nederland in disbalans. Ik loop hard, zes uur ’s ochtends, om naar de vogels te kijken. Een beetje vrijheid, een beetje natuur. Alleen mijn voetstappen en het gehijg van mijn hond. Zuurstof, rust. Vleugels. De zon die opkomt, de lucht die bloed. Gebrom, smog. De duistere wereld ontwaakt.

De wereld van labels. Bipolair, borderline, psychoses. Een onbekend spiegelbeeld, behalve in commercials. Leeg, onvervuld, hongerig. Ons brein, schreeuwend om hulp, smekend om vrijheid, wordt gesmoord met pillen. Stil, zeg niets. Pas je aan. Je bent niet normaal. Geen balans, geen familie, geen thuis. Eenzaam in een hokje, vier bakstenen muren, met de koude flikkerende beelden als gezelschap, zeurend om het geblaf bij de buren, takken die over ons hekje reiken. Geen ademzucht zonder herrie, zonder belasting, met saamhorigheid. Kopen, kopen, kopen. Een euro voor je gezicht in de krant, keer op keer.

Sla je hoofd tegen het beton, breek uit, jij, de gekooide beer, schranzend van je vijfgangenmenu. Heen en weer, heen en weer. Huil, grom, jank. Stress, spanning, tranen. Drank om te verzachten. Bloed om te verzachten. Hopen dat ik niet verdrink.

Voordat het te laat is.

shutterstock_137342978

Gepubliceerd inHersenspinsels & blogKorte verhalen

4 Reacties

  1. Ik ben er een beetje stil van, zo mooi geschreven. Bijna pijnlijk herkenbaar.

    • Dank je, Carlijn. Fijn ook voor mij om te horen dat het zo herkenbaar is. Voel ik me weer iets minder alleen.

  2. Ik sta iedere dag voor 5 uur op om nog zoveel mogelijk mee te pikken van de mooie wereld voordat de duistere wereld ontwaakt en het overleven weer kan beginnen. Je verwoord het weer briljant.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *