Sla over naar de inhoud

Humbert en ik #1: Schaamteloos schrijven

‘Je moet schaamteloos schrijven.’

‘Hoe bedoel je, schaamteloos schrijven?’

‘Nou, je weet wel. Geen remmingen, geen schaamte. Je laten gaan!’

Het schrapende geluid van pen op papier klinkt. Kritisch tikkend kijkt de klok over mijn schouder mee.

‘Zoiets?’

Het papiertje kraakt. Hij zet zijn bril hoger op zijn neus.

‘”Godverdomme, lul. Waar is mijn dildo.”’ Hij kijkt me met zijn waterige blauwe ogen aan. ‘Luister. Je hoeft niet perse grof te zijn. Het gaat erom dat je de waarheid vertelt. Zonder schaamte.’

Het schrapende geluid van mijn pen op papier klinkt. Kritisch tikkend kijkt de klok over mijn schouder mee.

‘Dit beter?’

Het papiertje kraakt. Hij schraapt zijn keel.

‘”Ik geef het toe, rechter. Ik heb het eens met mijn hond gedaan.”’ Hij zucht en doet zijn bril af, wrijft over zijn gezicht. ‘Nee, dat bedoel ik ook niet. Kom op, zeg.  Hoe kun je zoiets in hemelsnaam schrijven. Voor een vrouw, nog wel.’

‘Maar wat wil je dan?’

‘Schrijf de waarheid! Ongegeneerd!’

Ik verberg zijn rotkop voor een paar tellen achter mijn duistere oogleden. Ik open ze. Het schrapende geluid van pen op papier klinkt. Kritisch tikkend kijkt de klok over mijn schouder mee.

‘Is dit dan misschien wat?’

Het papiertje kraakt. Hij snuift.

‘”Ik vind mijn docent een vervelende man.”’ Hij kijkt me aan. ‘Het is wel wat droogjes.’

Het schrapende geluid van mijn pen op papier klinkt. Kritisch tikkend kijkt de klok over mijn schouder mee.

‘Nu tevreden?!’

Het papiertje kraakt. Hij knippert.

‘”Mijn docent loopt moeilijk, alsof hij door een dildo is beetgenomen. Of misschien heeft hij het met zijn hond gedaan. Hoe dan ook, ik mag hem niet.’”

De klok tikt luider. Het papiertje valt op tafel. Hij kijkt me aan. Zijn hoofd valt met een klap op tafel. De klok stopt.

Gepubliceerd inBlog

Laat als eerste een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *