Sla over naar de inhoud

Zweven

Wilde dat ik kon zweven. Zwevend weg van jou, weg van mij. Ik wilde dat ik kon zweven, tussen de ongeschreven regels door, langs de blikken, de weggedraaide gezichten en die luide zinnen die schreeuwen, bulderen in mijn oren, en de stiltes, de zwijgende woorden, als een briesje, een fluisterende ritseling in het donker.

Wilde dat ik kon verdwijnen. Op kon rollen, opgaan in de welvingen, de kreukels, de donkere maar warme kieren, kleine vlakken, minuscuul. Opgerold en samengebald, veilig in jouw armen. Jij, maar dan zonder jou. Om af en toe vrij te breken, voorzichtig los te weken, en weer te zweven met de wereld onder mij, de brede grijnzen, de dikke tranen. Ik drink ze op, verdrink in ze. Een siddering in de lucht, als een zucht in mijn nek, ik huiver, bijna, en duik. Terug naar de kreukels, weer terug over de lijn, naar de veiligheid.

Ik wilde. Ik wilde dat ik kon zweven. Ik wilde dat ik kon verdwijnen. Ik wilde, dat ik niet was.

 

Gepubliceerd inBlog

3 Reacties

  1. Wauw Nora wat enorm mooi en treffend geschreven.

    Knuffel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *